Καληνύχτα "διαδίκτυο"

Είναι τόσο φανερά τα καμώματά σου, όταν πας να χάσεις κάτι, πώς κινείσαι...
Τότε σαν βόρβορος κρατάς όλη την μικροπρέπειά σου.
Τότε προσπαθείς να παγιδεύσεις, να εκθέσεις, μα το μόνον που καταφέρνεις είναι να εκτίθεσαι.

Πόσο απλό θα ήταν να υπήρχε καλοσύνη και αγαθά κίνητρα μέσα στους ανθρώπους.
Ανιδιοτέλεια…
Τι ωραία λέξη, τι δυσεύρετη πλέον όταν το μόνον που θέλει ο άλλος είναι να προσεταιριστεί και να μεταχειριστεί τον καλύτερό του, να τον κάνει σκαλί, μέσο αναρρίχησης για να παρουσιάζεται συγχρωτιζόμενος με όποιον είναι "κάτι"...
Με όποιον προϋπήρχε.
Τι μέσα μεταχειρίζονται οι άνθρωποι για να αποκτήσουν υπόσταση, για να αναδειχθούν, ή, και για να πλήξουν αργότερα ό,τι δεν τους κάθεται καλά…

Μα πώς να στηριχτείς σε ένα εικονικό πράγμα, μια πλασματική προβολή, όταν έξω από αυτήν δεν είσαι κάποιος; Δεν νοιώθεις πως είσαι κάποιος; Δεν χαίρεσαι με αυτό που ήδη είσαι, δεν σε ικανοποιεί είτε η ετικέτα του, είτε το πού έχει φτάσει ως τα τώρα, και κόπτεσαι για να το αλλάξεις, να το μεταλλάξεις;;;
Τι νόημα έχει να μετέρχεσαι όλων των μέσων, αφού πάλι εκεί, στο εικονικό κόσμο γίνεται ό,τι γίνεται, και τον πραγματικό παραμένεις ρακένδυτος;
Κοίτα βαθιά μέσα σου, πλουμίδια βασιλιά θέλεις κι ας το αρνείσαι.
Και τόσο τα θέλεις, τόσο απεγνωσμένα τα ζητάς, που σου κάνουν μέχρι και τα πιξελωτά…

Πόσο παλεύει ο καθένας για να αποκτήσει μια αυλή…
Μια βακτηρία υπηκόων, υφισταμένων-εξαρτώμενων.
Πόσο ταμπουρώνεται ανάμεσα από τις ασφαλείς τους πλάτες.
Σε μια αντιπαροχή εκδουλεύσεων. Όπου ο ένας είναι όμηρος του άλλου. Περιμένοντας τα οφέλη που το μέλλον θα δείξει πόσο ανώφελα ήταν.
(μια και μόνον φελλοί θα είχαν τέτοιες φιλοδοξίες)

Και το ήθος κλείνει τα μάτια και κοιμάται…
Η αλήθεια υποκλίνεται στο φιλοθεάμον κοινό, κι αφήνεται να την παρασύρουν και να την στρεβλώσουν.
Μα είναι εύκαμπτο πράγμα η αλήθεια...τεντώνεται ως εκεί που φτάνουν οι επιδιώξεις αυτού που ωφελείται.
Και γίνεται συνήθεια η "νέα ηθική".

Από όλα τα ελαττώματα, μόνον η κακία εμφανίζεται χωρίς πέπλα.

Είναι που όταν βγαίνει στην σκηνή των πράξεων, το κάνει με τόσο μένος και οργή, τόσο κοχλάζει, που πετά ενδύματα και μάσκες και εμφανίζεται γυμνή.

Και δεν την νοιάζει που τόσο φανερώνεται.
Νομίζει ότι υπερίσχυσε, και στον υποτιθέμενο θρίαμβό της αδιαφορεί αν παρουσιάζεται απροκάλυπτη.

Πόσο ωραίο και περήφανο θα ήταν σε αντιστάθμισμα να μην αναθυμιάζουν κακοήθεια όταν νοιώθουν πως χάνουν κάτι, όταν συνειδητοποιούν ότι κάποιος ξεφεύγει από τα χέρια τους…
Τι σπασμωδικές, αποκαλυπτικές κινήσεις του ερέβους της κακίας, γίνονται.

Θλίβομαι με τα καμώματα, πόσο φαιδρά, πόσο αποκαλυπτικά των προθέσεων είναι.
Θλίβομαι που κατάντησαν τα πράγματα έτσι…
Αφρώδη, σαν την σαμπάνια που ανοίγεται για τα επινίκια.


Καληνύχτα διαδίκτυο, όσο μένεις έρμαιο των ελαττωμάτων σου, δεν θα φέξεις ποτέ…

Έχουμε ό,τι μας αξίζει, σ’ αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα…
Κι επιλέγουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε
Στο ανάλογο των συμπεριφορών
Στο σύμμετρο

Καληνύχτα διαδίκτυο, όμορφε κόσμε ηθικέ αγγελικά πλασμένε …
Καληνύχτα
Εδώ θα είμαι και θα βλέπω
Μαζί με τους ολίγιστους που δικαιώνουν πάντα την αρχική μου εκτίμηση.

(έβαλα εικόνα τον Πειρασμό του Αγ. Αντωνίου του Teniers . Έτσι που τον τσιγκλάνε τα δαιμόνια και τον εγκαλούν πίσω στην πίστα να συμπράξει. Θα μπορούσα να είχα βάλει απλώς ένα …φάσκελο! Να το δίνει ο Αντώνης δηλαδή, στα κακομούτσουνα δαιμόνια και στα αποφώλια τέρατα των ύπουλων συμπεριφορών)

Κάτι ακόμα,
όσοι -από τους διαβάτες του μικρού αυτού χώρου- δεν καταλαβαίνετε τίποτε από τα παραπάνω, όσοι δεν εννοείτε για ποιο πράγμα μιλάω (τι τυχεροί που είστε!), να είστε καλά και να ζείτε την ζωή σας σε πλήρη ευτυχία και με ωραίους ανθρώπους γύρω σας.
Το αυτό επιθυμώ για όλους δηλαδή, την ευτυχία.

Στους φίλους μου διότι τους αγαπώ, και στους εχθρούς μου για να μην ασχολούνται μαζί μου.